BANA ANLAT

              Bu sözü, yakın uzak tanıdık, tanımadık birilerinden duymayan “ÜLKÜCÜ” yoktur. Genelde de büyüklerimizin kendilerince uyarısıdır.

              Tanıyanlar bilirler Rahmetli babamın ne denli sert, tavizsiz bir adam olduğunu. Üstelik okuduğum lisede öğretmendi. Neredeyse her saat gözünün önünde, ispiyoncu meslektaşlarının asıllı asılsız ihbarlarında. Çok dayağını yediğim ve kanıksadığım için hiç zoruma gitmezdi attığı tokatlar da iş söze gelince, yıkılırdım.

              “Aptal herif! Sana mı kaldı memleketi kurtarmak?”

              Bana ve benim gibilere kaldığını bilirdi içten içe. Benim babam bayrak gördüğünde hüngür hüngür ağlayanlardandı. Hele İstiklal Marşı okunurken bir öğrenci kıpırdasın, tereddütsüz tekmeyi geçirirdi. Kore’ye gönüllü yazılmış, yetmemiş, Hindistan-Pakistan Savaşı’nda da gönüllü olmak için başvurmuş, kabul edilmeyince de günlerce hasta yatmıştı. Kıbrıs Harekatı sırasında, “Yürü” demişti bana “ Bu günde durmak olmaz. Eli silah tutacak herkes gönüllü yazılmalı” Trabzon Askerlik Şubesinin önünü nasıl bulduk bilememiştim. Henüz sekiz yaşındaki erkek kardeşim de ardımıza takılmış…” Çok Şehit Gazi hikayeleri anlatırdı. Çanakkale’de yitirdiğimiz akrabalarımızdan, Yemen’e gidip dönmeyen emmisinin oğlundan ve Kafkas Harbinden hasta dönen bir başka akrabamızdan…

              Ama o zamanın kan kokan havasında bana kızardı.

              “Aptal herif! Sana mı kaldı…”

              Askerlikte, uygun adım yürüyüş sırasında kullanılan bir slogandı. Sonradan bizimkiler nedense sahip çıktılar bu slogana ve siyasi bir kimlik buldu. Adeta milliyetçi bir slogan oldu. Karşı çıkanlar ya da bunun saçma bir slogan olduğunu söyleyenler de milliyetsiz…

              Düşünme yetimizin yetersizliği ya da dikkat dağınıklığımız bu sloganın saçmalığını bir türlü fark etmiyor. Hatta bu yazımı okuyup “Yahu bu adam nasıl bir milliyetçi? Askerlik karşıtı mı?” gibi suçlayıcı pozisyonunu alanlar olacaktır. Oysa bize yutturulan masalların, kendi dilimizle tuzağa düşürüldüğümüzün bir farkına varsak… Aklımızı, zekamızı kullanmayı bir öğrensek! Bu sloganın ardından bir sokuşturma gibi seslendirilen “Onun ya da bunun askeri” yaftalamasının en kadar aşağılayıcı olduğunu fark etsek…

              “En kutsal meslek askerliktir” yanlış algılamasını çıkarmalıyız aklımızdan arkadaşlar. Böyle bir kayıt, bizim tarihimize de inancımıza da geçmişimize de aykırıdır.

              Hayır! Her Türk asker doğmaz! Ne böyle bir gerçek var ne de böylesi bir zorlamaya gerek… Askerlik bir meslektir arkadaşlar. Hele çağımızda kişiye göre değişen becerilerle şekillenen apayrı bir meslek. Her Türk’ün asker doğması, asker olması gerekmez.

              Buyurun açıklayalım:

              Masalların “Kaf” dağı, Türk için Kafkas Dağları olmuş, garip bir tutku doğurmuştur yüreklerde. Bağlılık, sevgi ve yakınlık duygusu bu tutkuyu tetiklemiş, Kafkasya, Türk yurdu olarak benimsenmiştir. Dilleri, folkloru, mitolojisi, el bellenmemiştir hiçbir devirde. Kafkaslar bizim yurt anlayışımızın sınırları içinde yer almıştır. Orada yaşayanlar da bizden…

              Acunun en dikkat çekici yerleşimlerindendir Kafkasya. Irk, dil ve renk çeşitliliği içinde gizemini korumuş, köken araştırmalarında önemli olmuştur. Anadolu’yu daha doğuya bağlayan geçit olduğu gibi Avrupa’dan Asya’ya ya da tam tersine akımın vazgeçilmez yol izi olarak kabul görmüştür.

              Türk’ü Kafkasya’ya büyük bir tutku ile bağlayan unsurlardan biri de dağlardır. Aşılması zor dağlar, eski Gök inancının yansıması olarak Gök' en yakın yerler oldukları için çok sevilir ve sayılır Türk inancında. İslam’a yansımasında ise yücelere uzanan dorukları ile  yerin Gök’e bir duası kabulünde  kutsallığı tamamlar. Elbette kar eksilmeyen yücelerine ayrı bir gururla sevdalanmak kaçınılmazdır. Erişilmezlere duyulan bağlılık dağları sevdaları arasına katmıştır Türk’ün. Kafkasya bu sevdaların, destan yükünde saklıdır ve bir ayrılık sembolü olan Tanrı Dağları özleminin en yakın işaretidir.